سیب کال
هر کس روزنه ای ست بسوی خداوند.اگر اندوهناک شود...اگر به شدت اندوهناک شود.
با دوتا کار جدید در خدمتتون هستم: ... وچشم هایت که مرا اینگونه خیس می کند عرق بر پیشانی ام می رقصد با پاشنه های بلند! مرا تا کجا می بری؟! خدار ا-در کاسه ای باران- به خانه بیاور وقتی شب لای شاخه های گیلاس خوابش برد بگذار مهربانی ساکن شود در خارهای صورتی وباران تمام مرا بشوید وقتی دوباره بوی نم گرفته ام. *** حالا که رفته ای... دیگر چه فرقی می کند؟! بگذار خدا تقسیم شود گوشه ی دیوار تقسیم شود درخت پرتقال تقسیم شود فقط می خواهم بدانم... هرروز از کدام سمت آسمان یک سبد بوی باران مرا خیس می کند؟ چشم سایه های حسود کور! دوباره باران محرم تمام اسرار مگو داریم.که شور پرواز را منتشر می کند. وقتی از پس آن رنگین کمان طلوع می کند،میل عجیبی در رگهایم فریاد می کشد تا زیر باران بروم سمت ایستگاه پاییزی چترهای شکسته بروم روبروی کسی که نمی شناسم واو هم مرا نمی شناسد، بایستم وآهسته بگویم:سلام!چقدر شما شبیه سایه ی من هستید!چقدر چشم هاتان شبیه چشم های کسی است که در باران بدون چتر وچمدان رفته است به راهی دور! بعد به فنجانی چای دعوتش کنم که با هم بی ملال از باران ، آواز بخوانیم تا دل کوچک کوچه های خیس هم تازه شود. *** بعضی وقت ها وقتی دستهایم ((آن لحظه یادم می رود که روی زمین دیوارهای خانه مان آجری بود. درختهایش چوبی بود.حوضمان سنگی بود.باغچه مان خاکی بود. دفتر نقاشی ام کاغذی بود!)) ....آن لحظه احساس می کنم، روی امواج بی صدای آب قدم بر می دارم ودرخشش ستاره ها را با حباب های نامرئی ، به تمام جهان می برم. آن جا یک خانه از جنس تنهایی، یک باغ پر از درخت های نارنج یک حوض از جنس ماهی های بازیگوش ویک باغچه از جنس خوشبختی به من هدیه می دهند. ومن تنهایی ام را_ آنجا _لای دفترهای شعرم گذاشته ام. وبا هیچ کس تقسیم نمی کنم. عصرها وقتی اندوهم متولد می شود،سنجاقک ها به سمت باغ سرازیر می شوندومی آیند تا مرا با خود به خانه ام ببرند. ....... ماهی های حوض من از گربه ها نمی ترسند! گربه های سرزمین من چشم هاشان ماهی ها را رنگی می بیند! هفت سالگی... یک چتربرایم خریدند... بنفش! تا باران که می بارد خیس نشوم... زرد! باران بارید...! چترم رابستم... بنفش! موهایم خیس شد... بنفش! هشت سالگی... مدرسه دور بود و پاهایم کوچک! یک پرستو روی شیروانی کلاس لانه داشت. زنگ تفریح! گلهای زرد را نوشیدیم ... عسل شدیم ! زنگ ورزش! سنگ ها رادر جیب هامان پنهان کردیم... به خانه آمدیم...(لایشان گچ بود!) نه سالگی... بادست های گچی به خانه آمدم. مادرم در را باز کرد. جیب هایم سنگین بود...! و کمی پاره. سنگ ها را در مخفی گاهم پنهان کردم. _ صبح لای برگ های انجیر را گشتم. سوراخ هنوز آنجا بود! یکی از سنگ ها را در آوردم. کف حیاط را نقاشی کردم. مادرم سبزی پاک می کرد. من بازی می کردم. خواهرم! دنبال سنگ های من می گشت. اما خبر نداشت...! مارمولکهای من چشمشان تیز است. . از حیاط صدای سرفه می آید. خدا امشب سرما خورده است؟! شاید...! من از کجا بدانم؟ ... مادرم پتو را روی دیوا ر پهن کرده است. شاید دیوار سرما خورده! وقتی آینه ها زیاد باشند: اما اگر خودم چند نفر باشم که ایستاده ام روبروی آینه... شب،کدام تصویر می خواهد بجای من روی بالشم بخوابد؟! اگر آینه ها زیاد باشند،کدام من؟_.... به ستاره ای مقوایی تبدیل می شود؟کدامشان یکروز تصویر مبهم یک آدم برفی ساکت را تا صبح بر دوش می کشد؟ کدامشان موهای عروسکهایم را بامداد می بافد روی کاغذ؟کدامشان سنگریزه ها را از لب رودخانه جمع می کند؟ امشب، من کدامشان هستم که اینگونه خیس مانده ام لای خاطراتم!که نمی دانم آن خانه ی چوبی رامن روی دیوار کشیدم یا خواهرم وقتی خواب هواپیمایش را می دید؟! اینجا:دختری حرف می زند که پانزده سالگی از جنس جیک وجانورهای بازیگوش بود! ...که پانزده سالگی اش راهنوز به دوش می کشد. گاهی بعضی ها خنده شان می گیرد.>>>>>>>>>> از سوسکهای سیاه من.از جیرجیرکهای پرسروصدا،از قورباغه های دم کرده در چای عصر،از.........اما آن ها پابرهنه به درون کاغذهایم هجوم می آورند! بعضی هافکر می کنند همه چیز دنیا مصنوعی است.همه چیز لای پولهای رنگارنگ برق می زند!یک شبه آنها به ماه می روند. و یک شبه سقوط می کنند. ..... اما نمی دانند روی زمین بعضی ها شب ها خواب میخک می بینندوصبح که بیدار می شوند،می بینند دهانشان پر از بوی واژه های خیس است، دستهایشان بوی گندم می دهدولباسهایشان راهنوز از روی بند رخت جمع نکرده اند. آنها خواب می بینند بجای پری دریایی بچه های کوچک رامی بوسند وبچه ها بزرگ می شوند.شاید همان قورباغه هایی که گاهی پری ها آنها را می بوسند یکروز کوچک بوده اند وحالا با یک بوسه به شاهدخت تبدیل می شوند.
به عشق،عشق بورزید. ببینید که عشق چگونه خودرا قربانی می کند. با عشق ورزیدن به او همچون او می شوید. ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ مسیح می گوید:در میان شما بهترین کس آنیست که به دیگری خدمت می کند. کسی که در پی شادی است. باید برخورد خود در زندگی را،در گرو عشق بگذارد.دیگر هیچ چیز مهم نیست. خدا عشق است.عشقی که هنگام نفوذ به درون ما،نرم می کند،ناب می کند،تازه می کند،باز سازی می کند،درون آدمی را باز می سازد. جایی که عشق باشد،انسان هست،وخدا هست.کسی که در عشق شادی می یابد،در انسان شادی می یابد،ودر خداوند شادی می یابد. خدا عشق است. پس:عشق بورزید. اگر می خواهید خود را تسلیم چند چیز بکنید ،نخست تسلیم عشق شویدو ارزش هر چیز دیگری نیز بالا می رود. به هر چیز به اندازه ی خودش بها بدهید. نگذارید عشق شما اسیر آثار این جهان شود.هیچ چیز این جهان ارزش وقت گذاشتن یک روح نامیرا را ندارد.روح نامیراباید خود را تسلیم چیزی کند که نامیراست. واینها یگانه نامیرایانند: (( ایمان،امیدوعشق )) من می روم کمی سکوت و پیاله ای رویا تجربه کنم. بدرود. نیروی اراده انسان را دگرگون نمی کند. زمان انسان را دگرگون نمی کند. عشق دگرگون می کند. ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ *عشق از ناراستی شاد نمی شود امابا راستی به شعف می آید. *عشق یک لحظه شیفتگی نیست عشق تجلی نیرومند و سخاوتمندی از زندگی است. ((انگار حرفامون داره بوهای خوب می گیره...)) گوته:استعداد در تنهایی رشد می کند، شخصیت در رود زندگی. عشق،عشق می آفریندیک قطعه آهن در یک منبع برق فرو کنید.برق شما را می گیرد.پس فرایند القا صورت می گیرد.یا آنرا نزدیک یک آهنربا بگذاریدوآن قطعه نیز تا زمانی که آنجا باشد،آهنربا می شود. نزدیک کسی باشید که به شما عشق می ورزد،جذب آن عشق می شوید. تمام خدایانت رابفرست چشمهایم بوی توراگرفته است... خداوند هر روزـ همراه با خورشید ـ لحظه ای را به ما می بخشد که در
آن می توانیم هر آن چه که ما را ناشاد می کند،دگرگون کنیم. هر روز می کوشیم وانمود کنیم که این لحظه را نمی فهمیم، که وجود ندارد،که امروز مانند دیروز است وهمچون فردا خواهد بود. اما هر کس به روز خود توجه کند،آن لحظه ی جادویی را کشف می کند. این جادو می تواند در همان لحظه ای نهفته باشدکه بامدادان ،کلیدی رادر قفل در می چرخانیم،در لحظه ی سکوت بعد از شام ،درهزارو یک چیزی که مشابه می نمایند.این لحظه وجود دارد.لحظه ای که در آن تمام توان ستارگان به ما می رسد، ومی گذارد معجزه کنیم. در قصه های کودکان،شاهدخت ها قورباغه هارا می بوسند تا به شاهزاده تبدیل شوند. در قصه های واقعی،شاهدخت ها شاهزاده ها رامی بوسند و شاهزاده هابه قورباغه تبدیل می شوند. عشق سرشار از دام است.وقتی می خواهد تجلی کند،فقط نورش را نشان می دهد ونمی گذارد سایه های ناشی از این نور را ببینیم. 
وکفش های خیس جمع کنم.
را به سوی آسمان دراز می کنم،یک مشت ستاره ی مقوایی از تکه های ماه جدا می شود وناگهان دستهایم پر می شود از میخک.
| Design By : Night Skin |
اگر آن سوی حجم پر هیب کویر هم که باشد ،تا چشم باورش به نسیم روشن شود،بی هیچ
بهانه ای سلام می کند
سلام بهانه نمی خواهد !
سلام.سلام.سلام
Authors
LinkDump
