که باران تند می بارید وافتاب چشمهایش کور بود/باران انتشار شادی بود در هوا وما

بی قرار بودیم/چقدر دلم می خواست بروم ویک شاخه تمشک برایت بچینم /

وقاصدک ها را صدا کنم/وچترهای آسمان را قرض بگیرم برای مورچه های حیاط/وتورا

به یک فنجان ترانه یگرم مهمان کنم/چقدر دلم می خواست یک نردبان بلند داشتیم ! /

یک نردبان بلند ...که دستهایم به ستاره ها گیر کند ،مرا برق بگیرد ،خشک شوم/

و یک نفر بگوید: بلند شو ....!  زنده ای!

آه ! چقدر کیف می دهد وقتی آدم را برق می گیرد. یا آدم به بالای پشت بام می رود

وتمام ماشین ها را می بیند/وهمه را می بیند/دروغ را می بیند/ راست را می بیند/

و خدا را که برای مورچه ها دست تکان می دهد/

وبعد یواشکی به کلاغها سنگ می زند.

بگذار یادمان بماند آنروز چند ساله بودیم.

آنروز که آرزوی بوسیدن بزغاله را داشتیم/وشادمان بودیم/وخیس بودیم /.... وباران

می بارید.

ومن شادمانم که اسمان خیس است /که ترانه ها خیس است/ که کفشهایم خیس

است/واز یادم نمی رود که بی قرار بودم برای گرفتن پروانه های گیج!

راستی پروانه ها!

بیا کمی به رنگ پریدن باشیم و پرواز کنیم روی دریاها/وخواب ببینیم یک جیر جیرک

هستیم ولرزمان بگیرد /پاهایمان را به هم بزنیم وجیغ بکشیم.../بعد پسرکی روی

درخت ما را بگیرد/...پوستمان را جا بگذاریم/ودرد بکشیم وجیغ بکشیم/وپسرک...

خوشحال شود.

باید بدانیم برای چه زنده ایم؟/برای چه شمعدانی ها می خندند؟/برای چه گاهی

خواب می بینیم که غرق می شویم وآب می خوریم/ویکدفعه بزرگ می شویم ونمی

فهمیم دیروز چرا روی دیوارها نقاشی کشیدیم؟! /چرا سنگریزه ها را از لب رودخانه

جمع کردیم وآنها را هی خیس می کردیم وماهی ها را از تمام پریزادهای جهان زیباتر

می دیدیم؟!

حالا بیا برویم یک جای دنج بنشینیم واندکی زانوی روشن احساس بغل کنیم....

اما بگذار یادمان بماند، آنروز چند ساله بودیم /که باران تند می بارید!